پوشيده چه گوييم، همينيم كه هستيم ...
 



پنجشنبه، ۷ تیر






احتمالا من يكي از آخرين نفراتي باشم كه از رخدادهاي حوزه موسيقي كشور مطلع مي‌شوم. و احتمالا قبل از من اين آهنگ را ديده و شنيده باشيد. اما به هرحال در اينجا آهنگ جديد عصار را مي‌توانيد ببينيد. (به نقل از صبحانه)

آهنگ «خاك خونين» عصار، كه آنطور كه نوشته‌اند ظاهرا در كاست جديدش هست، محتواي حيرت‌انگيزي دارد. انتقاد اجتماعي تند، به مراتب تندتر از خيابان‌خواب‌ها و مستقيما متوجه روحانيت سنتي. حرفهاي ملموس و تعبيرات و كلماتي كه براي همه مفهوم است، اما دقيق و مستقيم به سمت روحانيت و تزوير و ريا و تمام دستمايه‌ها و تدابير اين قشر براي برقراري و ماندگاري جايگاه قدسي، نشانه رفته است. ظاهرا خطابش به امام حسين است:

چون قدم بر خاك خونين داشتي
بذر غيرت در زمين مي‌كاشتي
زهر عشق حق به حمد آويختي
در ركوعت مي به ساغر ريختي
قبلهء تو عشق و مستي، قتلگاه
اين مشايخ قبله‌هاشان بر گناه
گويمت از هفت‌رنگان مو به مو 
خرقه پوشان ‎دغل‌كار دورو
سجده بر پست و رياست مي‌كنيم 
با خدا هم ما سياست مي‌كنيم
كو نشاني كه شما اهل دليد 
جملگي‌تان بر نماز باطليد
مي‌چكد شك بر سر سجاده‌ها
واي از روزي كه افتد پرده‌ها
ما خدايان زيادي ساختيم
مال مردم را به خود پرداختيم
شير حق برخيز وقت كار شد
بر سرِ ني رفتنت انكار شد
كاخ‌ها گرديده مسجد سرفراز 
صد ركعت تزوير دارد هر نماز
سجده در مسجد حسينا مشكل است 
اين بنا از دل نباشد از گل است
اين خسان با مال مردم زنده‌اند 
جملگي اندر نماز و سجده‌اند
دم ز راه و رسم سلمان مي‌زنيم 
لاف اسلام و مسلمان مي‌زنيم
كاشكي از نسل سلمان مي‌شديم 
لحظه‌اي يكدم مسلمان مي‌شديم

اينجاست كه آدم مي‌فهمد «زبان هنر» كه مي‌گويند به‌مراتب كاراتر و مؤثرتر از رقباست، يعني چه. هرچقدر هم ما در روزنامه و وبلاگ بنويسيم و در دانشگاه و محافل ديگر بگوييم در نقد روحانيت، اندازه يك سكانس مارمولك يا يك آهنگ اينچنيني عصار، در فرسايش موضع قدسي روحانيت مؤثر نيست. روحانيتي كه اين روزها نفس‌هاي آخر را مي‌كشد.










هاست و ثبت دومین