پوشيده چه گوييم، همينيم كه هستيم ...
 



پنجشنبه، ۷ تیر






از وقتي كه اين صفحه باز شد و به اين ديار باقي نقل مكان كرديم، يكسري مشكلات و نواقصي در صفحه بود و مانده بود تا حالا؛ يكسري چيزها هم بود كه مي‌توانست بهتر شود. در فراغت‌هاي اين مدت اخير كمي به پر و بال وبلاگ شريف رسيديم و امكاناتش را بيشتر كرديم. باز هم البته كارهايي مي‌شود كرد از قبيل امكانات و جينگولك‌بازي‌هاي بيشتر، كه خوانندگان گرامي در اين راستا بايد نظر بدهند.

از جمله افزوده‌ها يكي اين است كه آدرس‌ها در بخش كامنت‌ها نگه داشته نمي‌شد، كه اكنون مي‌شود. باز از اين دست، آرشيوهايي است كه براي همه بخشهاي وبلاگ ساخته‌ام. روي عنوان روزمره و لينكدوني هم اگر كليك كنيد، مي‌توانيد به اين صفحه‌ها برويد؛ لينك همه قسمتهاي جديد افزوده را هم پايين بخش روزمره و بالاي لينك‌هاي بخور و نمير گذاشته‌ام. علاوه بر اينها، امكان كامنت گذاشتن را هم به بخش روزمره اضافه كرده‌ام. كلي هم اشكالات خورد و ريز ديگر بود كه بايد برطرف مي‌شد و شد. باز اگر مورد ديگري هم هست كه نياز به تصحيح يا بهتر شدن دارد، بفرماييد تا اجابت كنم.

اما در مورد اينكه مدام از دو سو مي‌شنوم كه يكي مي‌گويد بدو بدو و ديگري مي‌گويد نخوري زمين! بايد اجمالا عرض كنم كه ميزان فشردگي كلاج و ترمز ما بسته به يك منطق دروني ذهن است كه از قضا گهگاه خيلي در ترجمه‌اش به زبان گفتاري موفق نبوده‌ام. اما در مقام مجادله اصرار دارم كه قابل دفاع بوده. [قابل دفاع بودن يعني همان مرتب بودگي بر اساس اولويت‌هاي حمله، دفاع، فرار، لذت!]

و در مورد محتوا هم، خيلي مايل به سياسي بودن و ماندن مدام نبوده‌ام. اما گاهي چنين شده و مي‌خواهم كه نشود. اما اينكه چه بشود و باشد؛ بيشتر ذهنم اخيرا درگير اين است كه وبلاگ براي من همانست كه ذهن آدم درگيرش مي‌شود؛ البته مشروط به دو قيد قابل گفتن و (از لحاظ مخاطب) باارزش بودن. نياز شديد به نظرات خوانندگان دارم در مورد هرآنچه كه نوشته‌ام؛ اگرچه هيچ لزومي ندارد كه اين نظرات عمومي باشد و در كامنت مطرح شود.










هاست و ثبت دومین