پوشيده چه گوييم، همينيم كه هستيم ...
 



پنجشنبه، ۷ تیر






چو آفتاب مي از مشرق پياله درآيد
                            ز باغ عارض ساقي هزار لاله برآيد

زهي خجسته زماني كه يار باز آيد
                            به كام غمزدگان غمگسار باز آيد

غفلت حافظ درين سراچه عجب نيست
                            هركه به ميخانه رفت، بي‌خبر آيد

*               *               *

:: از صبح كه چشم‌هاش رو باز كرد، ناخودآگاه اين ذكر روي لبش بود: چو آفتاب مي از... طرف‌هاي بعد از ظهر بود كه حواسش به خودش شد و فهميد چي داره ميگه! متوجه شد. متوقف نكرد. تند گفت، آروم گفت، تكرار كرد، با تأمل گفت، تا شب گفت، بي‌اختيار، بي‌توجه، شب كه با همصحبت خداحافظي كرد و تنها شد، باز ديد داره ميگه: جو آفتاب مي از مشرق پياله درآيد...










هاست و ثبت دومین